Wilcza zamieć

Słowiańska muzyka jednak ma urok :)
Zwłaszcza jak jest dobre wykonanie

even when it makes no sense to sing

Take this fainted heart

Take these tainted hands

Wash me in Your love

Come like grace again

Even when my strength is lost

I'll praise You

Even when I have no song

I'll praise You

Even when it's hard to find the words

Louder then I'll sing Your praise

I will only sing Your praise

I will only sing Your praise

I will only sing Your praise

Take this mountain weight

Take these ocean tears

Hold me through the trial

Come like hope again

Even when the fight seems lost

I'll praise You

Even when it hurts like hell

I'll praise You

Even when it makes no sense to sing

Louder then I'll sing Your praise

I will only sing Your praise

I will only sing Your praise

I will only sing Your praise

And my heart burns only for You

You are all You are all I want

And my soul waits only for You

And I will sing till the morning has come

Lord my heart burns only for You

You are all You are all I want

And my soul waits only for You

And I will sing till the miracle comes

I will only sing Your praise

I will only sing Your praise

I will only sing Your praise

Even when the morning comes

I'll praise You

Even when the fight is won

I'll praise You

Even when my time on earth is done

Louder then I'll sing your praise

I will only sing Your praise

Katoliczka w sądzie

Modlitwa końca mojego wieku

"...nachyl dziś, proszę, w stronę miłości moje serce, moje myśli, moje oczy."

Trzecia droga - homoseksualizm

Film o homoseksualnych katolikach.

Niesamowite świadectwa, których nie słyszy się zbyt często.

Dziękuję

Ostatnio koleżanka (przemiła osoba, a na dodatek bardzo dobrze wychowana) opowiadała, że w szkole śpiewu, do której uczęszcza, prowadzący, tłumacząc, jak radzić sobie ze stresem w czasie występu, zalecał, żeby nie dziękować widowni po piosence.

Eeee... hę?!

- Nie dziękować? - pytam.

- No tak. Mówi, że nie ma co dziękować, skoro to my śpiewamy dla nich... Oni mają nam dziękować.

Hmm. I w taki sposób artyści migrują do Strefy Och Ech zamieszkałej przez tysiące klonów o wdzięcznym imieniu: Maestro.

Jak ja, występując na scenie, miałabym być lepsza od słuchaczy? Jasne, mam coś do zaoferowania, ale gdyby nie słuchacze, nikt by ode mnie tego podarunku nie wziął.

Krótki akt komunikacji pod koniec występu, w którym jedna strona dziękuje oklaskami, a druga werbalnie wyraża wdzięczność, to subtelne zjawisko, w którym istnieje tylko jedno słowo: Dziękuję. To słowo tworzy relacje. Nie chodzi o to, że jedna ze stron uczyniła coś niesamowitego dla drugiej. Nie. Śpiewak wyśpiewał,  słuchacz wysłuchał. A pod koniec szepnęli sobie "dziękuję", co stworzyło nową serdeczną więź.

Czemu mielibyśmy rezygnować z tej relacji?

Jeszcze jedna smutna myśl przychodzi mi do głowy. Być może takie postawy w świecie artystycznym bardziej się uaktywniają, ale chyba nie dotyczą tylko tej warstwy. Słowo "dziękuję" jest postrzegane obecnie jako uniżenie, upokorzenie, a nie narzędzie uprzejmej komunikacji. Dziękujemy dopiero, gdy jest naprawdę za co. Przez to nie kształtujemy w sobie wdzięczności za drobne gesty. Przez to potrzebujemy coraz więcej i więcej. Już małe rzeczy nas nie zaspokajają. Wiem, że powinnością mężczyzny jest przepuszczenie mnie w drzwiach, ale czy naprawdę korona mi z głowy spadnie jak mu za tę uprzejmość podziękuję?

Wydaje mi się, że podobnej deprecjacji doświadczają Proszę i Przepraszam. Szkoda. Często nazywa się te słowa magicznymi. Nie chodzi o rodzaj okultyzmu czy praktyki neopogańskie, a raczej zdumienie, w które te trzy słowa wprawiają człowieka. Bo to rzeczywiście zdumiewające, że jedno skromne słowo może wpływać relację między ludźmi. Serio serio.

PS. Ponieważ dzisiaj jest dość niejednoznaczny dzień, chciałam tylko dodać, że ten wpis jest w pełni zgodny z moim światopoglądem. Ja naprawdę tak uważam ;)